De paus bleef zijn grootste tegenstander en in 1411 werd Hus in de ban gedaan, nadat in 1410 de leer van Wyclif was veroordeeld. Hus ging echter onverstoorbaar zijn weg en publiceerde zijn werk "De ecclesia" (Over de kerk), waarin hij zijn vernieuwingsideeën uiteenzette zonder bepaalde kerkelijke dogma's aan te tasten, zoals die over het vagevuur, de transsubstantiatie en ook de Marie- en heiligenverering.

Nog de excommunicatie van Hus nog het interdict over Praag hadden de uitwerking, die de paus ervan verwachtte en men besloot nu Hus naar het concilie in Konstanz te laten komen om zich te verantwoorden. Hus kon moeilijk weigeren. Het gevaar was niet denkbeeldig dat de paus dan een kruistocht zou organiseren tegen de Boheemse staat, die immers "ketters" in bescherming nam! Keizer Sigismund, de broer van de Boheemse koning Václav IV, beloofde Hus een vrijgeleide. Hus, overtuigd dat het gelijk en het morele recht aan zijn kant stonden, vertrok naar Konstanz en tekende hiermee zijn doodvonnis. Hij werd beschuldigd van ketterij en tot de brandstapel veroordeeld. Ondanks het vrijgeleide deed keizer Sigismund niet om hem te redden. Hus werd op 6 juli 1415 verbrand en zijn as strooide men uit over de Rijn. Een jaar later stierf zijn geestverwant Hiëronymus van Praag ook: de ketterdood op de brandstapel. Wanneer de paus, de katholieken en de Duitse adel hadden gedacht dat hiermede de zaak gesloten was, vergisten zij zich deerlijk! De dood van de populaire prediker veroorzaakte in de Boheemse steden en dorpen en ook onder de Tsjechische adel grote verontwaardiging.

De dood van Hus had enorme gevolgen. Keizer Sigismund die zijn broer Vácalv IV in 1419 opvolgde, keerde zich fel tegen de hussieten. Het was het begin van de hussietenoorlogen, waarin zowel religieuze als politieke en nationale motieven een rol speelden. De triomferende hussieten richtten zelfs buiten de grenzen van Bohemen grote verwoestingen aan maar onderlinge tegenstellingen ondermijnden tenslotte hun positie. Er hadden zich al eerder een gematigde en een radicale richting gevormd. De eerste, de calixtijnen (van calixta: kelk) ook wel utraquisten genoemd, eiste evenals de radicale richting dat de kelk bij het Avondmaal aan de leken zou worden uitgereikt. Maar de meer radicalen verwierpen bovendien de leer van het vagevuur, de verering der heiligen, de beeldendienst enz. en waren dus te vergelijken met protestanten elders in Europa. Zij bouwden een vestingstad en noemden deze Tábor naar de berg Tábor uit de bijbel. Zelf heetten zij sedertdien Táborieten en kozen belangrijke legerleiders als Žižka1) en Prokopius de Grote. De gematigden hielden tenslotte de overhand, de Táborieten verdwenen als strijdende partij maar veel van hun geestelijk erfgoed bleef bewaard bij de Boheemse Broeders. Toen de Hervorming veld won, keerden sommigen terug naar de roomskatholieke kerk, anderen sloten zich aan bij lutheranen, calvinisten e.d.

Zonder Hus zou er vermoedelijk nooit een onafhankelijke Tsjechische staat zijn ontstaan. Masaryk schreef: "De hussietische beweging heeft in de Tsjechische geschiedenis dezelfde betekenis als de Grote Franse revolutie in de Franse geschiedenis ...."

Het is weinig bekend, dat de befaamde Franse schrijfster George Sand, blijkbaar geinspireerd door de Tsjechische vrijheidsstrijd, een romantetralogie aan de hussieten wijdde in het midden van de vorige eeuw. In het revolutiejaar 1848 schreef de Tsjech Josef Kajetán Tyl een historisch drama "Jan Hus". Alois Jirásek bracht in historische romans de tijd van Hus en de hussieten tot leven.

1) Aan Žižka herinnert het Nationale Monument op de berg Žižkov in Praag. In 1915 werd hier het 9 meter hoge ruiterstandbeeld Žižka, een creatie van de kunstenaar Bohumil Kafka geplaatst.